Gorączkowy rytm monologu mężczyzny w średnim wieku wyraża świadomość współczesnego człowieka, rozdartego pomiędzy pamięcią utraconych wartości kultury, intensywnością erotycznego doznania i poczuciem absurdu śmierci. Adaptacja Jerzego Grzegorzewskiego łączy Duszyczkę, poemat prozą Tadeusza Różewicza z 1977 roku z poematem Et in Arcadia ego z 1961 roku.
Formę Duszyczki można uznać za odpowiednik techniki malarskiej polegającej na nierównomiernym przecieraniu różnych warstw farby. Taką “przecierką” są asocjacyjnie przywoływane retrospekcje, układające się bez zachowania związku przyczynowo-skutkowego w ciąg swobodnych skojarzeń. Obraz ostateczny tworzy się na przecięciu motywów, wątków i tematów. W perspektywie XX wieku nie ma przeszkód, by śmierć sąsiadowała z prokreacją, prostytucja z miłością i zdradą, choroba z pożądaniem, kultura popularna z malarstwem, coca-cola z muzeum. Wątpliwym jest natomiast sąsiedztwo ciała i duszy. Duszyczka, animula, spętana nienasyceniem ciała i jego popędów, nie znajduje wyzwolenia w żadnym dziele sztuki i jest kolejnym wcieleniem Różewiczowskiego Nic. Tego Nic, z którego “zwłóczy się ciało”, gdy zamienia się ono w “zwłoki”.
Robert Cieślak, "Duszyczka" – czytanie..., oglądanie... (fragment tekstu z programu)
|
adaptacja sceniczna,
reżyseria i scenografia |
Jerzy Grzegorzewski |
| kostiumy |
Barbara Hanicka |
| muzyka |
Stanisław Radwan |
| światło |
Mirosław Poznański |
| realizacja fresków |
Robert Sarlej |
obsada
| R |
Jan Englert |
| Świadek |
Waldemar Kownacki |
| Aktorki |
Anna Chodakowska
Beata Fudalej Anna Gryszkówna Anna Ułas
Magdalena Warzecha |
|
|
| kontrabas |
Roman Ziobro |