Aktualności

„IRONBOUND. Za torami, za mostem” w ocenie recenzentów

Recenzenci i teatralni blogerzy oceniają przedstawienie IRONBOUND. Za torami, za mostem Martyny Majok w reżyserii Grzegorza Chrapkiewicza: 

Paweł Paprocki (***), Marcin Przybylski (Maks), Ewa Konstancja Bułhak (Daria). Fot. Krzysztof Bieliński

„Konstrukcja dramatu zakłada, że każda scena ma zbliżoną puentę. Daria pozostaje sama, przeraźliwie samotna, z poczuciem pustki na przystanku autobusowym, z którego nie można nigdzie odjechać. Jakby rzucono na to miejsce czary. Jakby jej historia nie była w stanie rozwinąć się linearnie, tylko toczyła się po kręgu i wracała do punktu wyjścia, a Daria została skazana na zaczynanie wszystkiego stale od nowa. Obecność tajemniczej postaci obserwatora, granej przez Pawła Paprockiego, który w sposób lakoniczny, niedopowiedziany komentuje akcję, pogłębia symboliczny wymiar przestrzeni zaprojektowanej przez Annę Skupień i Katarzynę Szczurowską
– pisze Malwina Głowacka w portalu Teatralny.pl. Czytaj więcej →  

Te krótkie scenki, można by rzec skecze, choć rzadko kiedy wesołe, a odgrywane nie w chronologicznej kolejności przy przystanku autobusowym, symbolizującym prowizoryczność życia głównej bohaterki, może i wszystkich bohaterów, mnie ułożyły się w poemat o zwyczajności życia. O tym, jak rzadko kiedy spotykamy ludzi tylko dobrych, lub tylko złych, jak bardzo musimy szukać życiowych kompromisów w najmniej komfortowych dla siebie sytuacjach, jak często dokonujemy rewizji życiowych priorytetów, i jak jednak zarazem trwamy przy rzeczach ostatecznych. [...] Nie dostajemy tych obserwacji nakreślonych według jakiejkolwiek ideologii. Ze zwykłego życia autorka z reżyserem zrobili balladę, którą śpiewa nam tajemniczy narrator bez imienia, grany świetnie przez Pawła Paprockiego. Bo te wszystkie obrazki nie miałyby sensu, gdybyśmy nie wierzyli w prawdziwość ludzkich portretów”.
Nigdzie nie gra się tak intensywnie, tak wielobarwnie, tak bez fałszywych nut, jak w Narodowym. Tu podobne widowiska przypominają popisy kameralnej orkiestry, a muzycy z tylnych rzędów są równie przekonujący, jak ci siedzący z początku. Oczywiście taktowna, sprawna ręka reżysera prowadzi ich niczym smyczek dyrygenta, nie mnożąc zbyt wielu efektów, ale poprzez ruch sceniczny na niewielkiej przestrzeni, odpowiednie gesty i mimikę pomagając im wydobyć na wierzch wszystko, co prawdziwe. Tu obie strony wyraźnie się słuchały, z pożytkiem dla efektu. [...] To przedstawienie gra jednak nie tylko postaciami, nie tylko słowem. Jest metaforyczny wymiar scenografii Anny Skupień i Katarzyny Szczurowskiej, gdzie śmietnik przy przystanku, i ponura rozpadlina w tle, w którą wkracza się niczym w sferę mroku, to coś więcej niż pojedyncze miejsce. Mamy dyskretną, a przecież wchodzącą pod skórę muzyka Piotra Łabonarskiego, ba mamy ważniejszą niż w wielu przedstawieniach grę światłem – Piotra Pawlika… To wszystko czyni nas wrażliwszymi, może i lepszymi...” – dzieli się swoimi uwagami Piotr Zaremba w portalu Teologiapolityczna.pl. Czytaj więcej →

Właśnie tak można określić naturalistyczną i symboliczną zarazem scenografię Anny Skupień i Katarzyny Szczurowskiej. To strefa odpadów, cywilizacyjnych i ludzkich, pełna śmieci, w której centralnej roli nie gra wcale przystankowy słup – tylko przekrój gigantycznej rury, prowadzącej ze sceny w niebyt. Skojarzenia ze ściekiem rodzą się w oczywisty sposób. Zaglądamy pod powierzchnię życia społecznego, zagłębiamy się w ludzką naturę, a Majok diagnozując kondycję bohaterów, nie szczędzi nam detali powiązanych z fizjologią, cielesnością, zależnościami i uzależnieniami, które można wyczytać z analizy zawartości kanałów wszystkich miast”. 
Być może Chrapkiewicz poczuł dla siebie szansę w ekspresyjnym naturalizmie Majok, która nawiązuje do klasyki amerykańskiego dramatu psychologicznego lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych, m.in. do Tennessee Williamsa, choć w kameralnej formie. Klasyki przefiltrowanej przez dramaty egzystencjalne Samuela Becketta, bo Majok poza tym, że wyświetla na scenie intymne tajemnice, które starają się skrywać bohaterowie – wyraża też metaforycznie sytuację ich życiowej pułapki. Główna bohaterka Ironbound Daria, polska migrantka, ugrzęzła na tytułowym przedmieściu Nowego Jorku i czeka na autobus jak na zbawienie. Czeka na autobus do domu, gdzie mieszka razem ze zdradzającym ją kochankiem Tommym, i na autobus do Chicago, dokąd wyjechał jej pierwszy mąż Maks, za którym pojechał ich syn Aleks. Ale im bardziej chce ruszyć z miejsca i zmienić swoje życie – tym bardziej przeżywa dramat niemożności. [...] Przewaga Darii nad facetami polega na tym, że stara się nie mieć złudzeń. Przelicza wszystkie doświadczenia i emocje na dolary, nie mając wątpliwości, że na dnie, gdzie żyją migranci, nie ma innego kryterium. A Martyna Majok dzięki odwadze matki i swojej determinacji – wydostała się z migranckiego kanału, by opowiedzieć o tym, co dzieje się na przedmieściach Ameryki, tego wymarzonego przez wszystkich migrantów raju na świecie” – pisze Jacek Cieślak w piśmie TEATR. Czytaj więcej →

Grzegorz Chrapkiewicz wyreżyserował spektakl jasny, klarowny, klasyczny, o mrocznej, nieatrakcyjnej stronie imigracji. Emocjonalnym uzależnieniu, które dyktuje kompromis trudny do zaakceptowania. Zmuszający do otwartości i bezpośredniości w relacjach, stosowania się do twardych zasad, mocnego stania na własnych nogach. Znajomości ludzi i życia. Siebie. Imigracja to survival, olbrzymie ryzyko i należy być tego świadomym. [...] Sztuka pokazuje, że w życiu nie należy liczyć wyłącznie na intuicję, na szczęście, spontaniczność, nawet najszczersze, najsilniejsze, najgłębsze uczucie. Nie wystarczy się starać. By osiągnąć sukces, trzeba być bardzo dobrze do tego przygotowanym. Należy walczyć. Bezkompromisowo, ostro, nieustannie. Tak, by otwierały się kolejne możliwości, by zawsze mieć możliwość wyboru” – czytamy w portalu okiem-widza.blogspot.com. Czytaj więcej →

„Polska prapremiera IRONBOUND. Za torami, za mostem Martyny Majok, amerykańskiej dramatopisarki polskiego pochodzenia, w Teatrze Narodowym to kawał wielkiego teatru. Sukces znakomicie zgranego zespołu realizatorów tego przedstawienia. Szczególnie reżysera Grzegorza Chrapkiewicza i jego fenomenalnych pomysłów inscenizacyjnych. Ponadto twórców scenografii – Anny Skupień i Katarzyny Szczurowskiej, muzyki Piotra Łabonarskiego i reżysera świateł Piotra Pawlika” – stwierdza Witold Sadowy w portalu e-teatr. Czytaj więcej → 

O kreacjach aktorskich:

Aktorzy potrafią swoją grą, osobowością, talentem ocieplić ten krytyczny obraz emigracji, jaki z realizmem, szczerością, autobiograficznym akcentem przedstawiła autorka sztuki, Martyna Majok. Bohaterowie, mimo ciężkiego życia, niekoniecznie szczęśliwych dla siebie wyborów, są autentyczni, wiarygodni, budzą dużą sympatię. [...] Ewa Konstancja Bułhak jest idealną Darią. Ciepłą i czułą matką, pracowitą i solidną sprzątaczką, oddaną i wierną partnerką, dobrym człowiekiem. Szkoda, że nie może liczyć na wzajemność. Chyba, że ją wynegocjuje, wywalczy, wymusi. Aktorka gra doskonale. To duża, złożona rola. Maks Marcina Przybylskiego uwodzi spontaniczną beztroską. Tommy Karola Pochecia jest bardziej rozbudowaną, niejednoznaczną postacią. Nie może zrezygnować z okazji rozpoczęcia kolejnych romansów, z drugiej strony nie może żyć bez Darii. Przekonany przez nią, pomaga jej finansowo, choć doskonale wie, że pieniądze będą po raz kolejny ratowały jej syna. W istocie wygodny, samolubny nie opuści Darii, ale też nadal będzie ją zdradzać. Vic Henryka Simona jest młodym człowiekiem, który niczego się nie boi, niczemu nie chce się podporządkować. Sympatyczny, empatyczny bezstresowo sonduje niebezpieczne ścieżki, które doprowadzają go do tego miejsca, gdzie wśród tekturowych pudeł śpi Daria, gdzie diabeł mówi dobranoc. Paweł Paprocki jest czarnym, opiekuńczym aniołem, anonimowym przewodnikiem, przenikliwym narratorem. Snuje się, obserwuje, od czasu do czasu komentuje. Jak cień, jak niezbywalny niepokój, czarna mgła, rozpacz czekająca na unieważnienie”. (okiem-widza.blogspot.com. Czytaj więcej → )

Karol Pocheć (Tommy), Ewa Konstancja Bułhak (Daria). Fot. Krzysztof Bieliński

Daria, świetnie grana przez Ewę Konstancję Bułhak, ma wyrazistą osobowość, jest twarda, zahartowana w konsekwencji kolejnych bolesnych konfrontacji marzeń z rzeczywistością, ale też zdeterminowana, żeby bronić swojego miejsca w życiu i nie dać sobie odebrać resztek godności. Kiedy wychodzi na jaw, że porywczy, ale słaby Tommy (Karol Pocheć) ją zdradzał, a potem postanowił porzucić dla innej kobiety, nie potrafi ukryć wściekłości. Rozpoczyna gorzką tyradę, dając mu do zrozumienia, że czuje się zraniona, oszukana i poniżona. Jednak nawet przez chwilę nie sprawia wrażenia ofiary – jest przybita, ale nie złamana przez los. [...] Podobnie związek z Maksem (bardzo dobra rola Marcina Przybylskiego), który sprawia wrażenie idealnie pasującej do Darii połowy, przynosi rozczarowanie i kryzys emocjonalny. Maks odchodzi od niej w momencie, kiedy jest najbardziej potrzebny kobiecie spodziewającej się jego dziecka. Jednak źródłem najgłębszej frustracji staje się jej relacja z uzależnionym od narkotyków synem. Bezwarunkowo kochająca matka dzwoni, czeka i nie traci nadziei, że Aleks wróci i podda się leczeniu. Nagle pojawiający się w jej życiu nastolatek Vic (udany epizod Henryka Simona) przez krótką chwilę zdaje się zastępować bohaterce syna i usiłuje pomóc obcej, zmaltretowanej kobiecie, która znalazła się bez dachu nad głową”. (Malwina Głowacka, Teatralny.pl. Czytaj więcej → )

„Koncert aktorski Ewy Konstancji Bułhak jest wiarygodny [...]. Wielkość tej aktorki polega na podniesieniu zwyczajności do rangi… no właśnie wielkości. Jej się, powtórzę raz jeszcze, po prostu wierzy. Partnerują jej poza stale obecnym Paprockim Marcin Przybylski jako Maks, pierwszy mąż Darii, Karol Pocheć jako Tommy, jej obecny partner oraz Henryk Simon, student V roku Akademii Teatralnej jako Vic. [...] Mnie ucieszyła tak duża, samodzielna, bardzo dojrzała rola Karola Pochecia, aktora częściej (a szkoda) drugiego planu, oraz dobry start Henryka Simona umiejącego na progu swojej aktorskiej drogi i rozbawić, i wzruszyć. Choć największą więź odczuwam – poza wspaniałą Ewą Bułhak – z Przybylskim. Może to wpływ wiedzy spoza spektaklu, ale kiedy opowiadał o wpływie muzyki na swoje życie, o poszukiwaniu tego, co jedyne i własne, miałem wrażenie, że mówi trochę i od siebie, i także do mnie”. (Piotr Zaremba, Teologiapolityczna.pl. Czytaj więcej → )

Na zdjęciach IRONBOUND. Za torami, za mostem Majok w reżyserii Grzegorza Chrapkiewicza. Fot. Krzysztof Bieliński
od góry: 
1. Paweł Paprocki (***), Marcin Przybylski (Maks), Ewa Konstancja Bułhak (Daria).
2. Karol Pocheć (Tommy), Ewa Konstancja Bułhak (Daria)
  • WIECZÓR TRZECH KRÓLI na 26. Festiwalu Szekspirowskim

    Wieczór Trzech Króli w reżyserii Piotra Cieplaka 3 sierpnia przedstawimy na 26. Festiwalu Szekspirowskim. Spektakl znalazł się w finale Konkursu o Złotego Yoricka. 

  • Podsumowanie sezonu 2021/2022

    Premiery, nagrodzona monografia Dejmek Magdaleny Raszewskiej, projekty artystyczne i edukacyjne, nagrody aktorskie – podsumowujemy sezon 2021/2022.

  • Premiery sezonu 2021/2022

    Zaplanowaliśmy już premiery sezonu 2022/2023! Rozpoczynamy Dekalogiem Kieślowskiego i Piesiewicza w reżyserii Wojciecha Farugi.

  • Przerwa wakacyjna w Teatrze

    Sprzedaż biletów online działa bez zmian. Przerwa w pracy kas, rezerwacji i sprzedaży w księgarni internetowej rozpoczyna się 1 lipca.

  • Repertuar wrześniowy

    Sezon 2022/2023 rozpoczynamy 10 września. Zapraszamy na Piknik pod Wiszącą Skałą i dziesięć innych tytułów! 

  • Październik w Narodowym

    Premiera Dekalogu w reżyserii Wojciecha Farugi. Zagramy szesnaście tytułów, jest wśród nich Maria Stuart Schillera. 

  • TEATR DLA SENIORÓW we wrześniu

    Oferta promocyjna dla seniorów obejmuje siedem tytułów, wśród propozycji Szekspirowski Wieczór Trzech Króli oraz Śnieg Przybyszewskiego.

  • TEATR DLA STUDENTÓW we wrześniu

    Studenci mogą skorzystać z promocji na siedem tytułów, wśród nich jest Hedda Gabler Ibsena i Kordian Słowackiego.

  • TEATR DLA SENIORÓW w październiku

    Dziewięć październikowych tytułów seniorzy mogą obejrzeć, kupując bilety w cenie promocyjnej. Wśród propozycji są Dziady.  

  • TEATR DLA STUDENTÓW w październiku

    Dziewięć październikowych tytułów w promocyjnej ofercie dla studentów – zapraszamy m.in. na Śnieg

  • Vouchery do Teatru Narodowego

    Długoterminowe vouchery do Teatru Narodowego to doskonały podarunek. Są dostępne online oraz w kasach Teatru. 

  • „KLASA TN. Pierwszy dzwonek” – finał projektu

    9 czerwca odbyły się pokazy pracy warsztatowej Bobo! Pokazy zwieńczyły projekt edukacyjny „KLASA TN. Pierwszy dzwonek”. 

  • „KLASA TN. Drugi dzwonek” – finał projektu

    3 i 4 czerwca odbyły się pokazy pracy warsztatowej Ukochanie! Za nami finał projektu edukacyjnego „KLASA TN. Drugi dzwonek”. 

  • Solidarni z Ukrainą | Солідарні з Україною

    Zespół Teatru Narodowego solidaryzuje się z Ukraińcami, walczącymi o niepodległość swojej ojczyzny. 

  • Narodowy w programie REZYDENCJE ARTYSTYCZNE

    Teatr Narodowy bierze udział w organizowanym przez Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego programie „Rezydencje Artystyczne. Białoruś i Ukraina”.

  • Twoja głowa spadnie | premiera MARII STUART

    „Moja głowa była celem tych spisków, lecz to twoja spadnie!” W roli Elżbiety – Danuta Stenka, w roli Marii Stuart – Wiktoria Gorodeckaja. 

  • MARIA STUART – wybór pierwszych recenzji

    Przedstawiamy recenzje i opinie krytyków oraz teatralnych blogerów po premierze Marii Stuart Schillera w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego.

  • Justyna Kowalska i Mateusz Rusin nagrodzeni!

    Justyna Kowalska i Mateusz Rusin z trzecią nagrodą aktorską 62. Kaliskich Spotkań Teatralnych za role w Tchnieniu Macmillana w reżyserii Grzegorza Małeckiego. Gratulujemy!

  • Żegnamy Ignacego Gogolewskiego

    Z ogromnym smutkiem żegnamy Ignacego Gogolewskiego, jednego z najwybitniejszych aktorów Teatru Narodowego. 

  • Żegnamy Jerzego Trelę

    Z wielkim żalem żegnamy Jerzego Trelę, wybitnego aktora, który należał do zespołu Teatru Narodowego w latach 1998–2000. 

  • Cykl SCENA MŁODYCH

    Zapraszamy na majowe przedstawienia. Gramy Lunapark z piosenkami Grzegorza Ciechowskiego oraz Kamień wg Bronki Nowickiej.  

  • TEATR MÓJ WIDZĘ... – rozmowy z aktorkami i aktorami

    Kinga Ilgner rozmawia z: Anną Seniuk, Małgorzatą Kożuchowską, Gabrielą Muskałą, Janem Englertem, Jerzym Radziwiłowiczem, Marcinem Hycnarem. Partnerem cyklu jest Teatr Narodowy.

  • DEJMEK Raszewskiej z nagrodą PTBT!

    Wydana przez Teatr Narodowy książka Dejmek Magdaleny Raszewskiej otrzymała nagrodę Polskiego Towarzystwa Badań Teatralnych. 

  • BARON MÜNCHHAUSEN... – recenzje po prapremierze

    Baron Münchhausen dla dorosłych autorstwa i w reżyserii Macieja Wojtyszki – recenzje po prapremierze. 




  • Z bagna za włosy. Rozmowa z Maciejem Wojtyszką

    Maciej Wojtyszko o Münchhausenie: „Jego sposób myślenia jest nam potrzebny zawsze, tym bardziej, im bardziej musimy się wyciągać za włosy. Z bagna albo i szamba”. 

  • Książę Łgarzy | Münchhausen w Narodowym

    Baron Münchhausen dla dorosłych – Maciej Wojtyszko główną postacią swojego dramatu uczynił uosobienie bajecznej mistyfikacji, łgarstwa, nieokiełzanej fantazji. 

  • WIECZÓR TRZECH KRÓLI – recenzje

    Przedstawiamy recenzje i opinie krytyków oraz teatralnych blogerów po premierze Wieczoru Trzech Króli albo Co chcecie w reżyserii Piotra Cieplaka.

  • Miłosne gry pozorów. Gramy Shakespeare’a!

    Miłosne intrygi, zamiany ról, gry pozorów, dźwiękowa feeria – Wieczór Trzech Króli w inscenizacji Piotra Cieplaka. Premiera spektaklu odbyła się 4 grudnia 2021.

  • Rozmowa z Piotrem Cieplakiem

    „To będzie spektakl o bogactwie, wielości odcieni, jakie słowo »miłość« może ze sobą nieść” – mówi Piotr Cieplak, który pracuje nad inscenizacją Wieczoru Trzech Króli.

  • Recenzenci o ZAMKU

    Odnotowujemy recenzje i opinie po premierze Zamku Kafki w reżyserii Pawła Miśkiewicza.

  • „Gdzie jest mój zamek?” | Kafka w Narodowym

    Zamek w reżyserii Pawła Miśkiewicza – ta przypowieść o ludzkim losie każe badać granice własnej wolności. Na premierę przedstawienia zaprosiliśmy 6 listopada 2021.

  • Bez polisy ubezpieczeniowej. Paweł Miśkiewicz o ZAMKU

    Paweł Miśkiewicz mówi o pracy nad Zamkiem Kafki: „K., główny bohater Zamku, przynosi swoje ziarno prawdy, by »zapalić« do wolnościowego zrywu”.

  • Danuta Stenka nagrodzona na Festiwalu BOSKA KOMEDIA

    Danuta Stenka za rolę Charlotty w Sonacie jesiennej otrzymała nagrodę aktorską na Festiwalu BOSKA KOMEDIA w Krakowie. Gratulujemy!

  • Danuta Stenka uhonorowana Nagrodą im. Zelwerowicza!

    Danuta Stenka została laureatką Nagrody im. Aleksandra Zelwerowicza za rolę Charlotty w Sonacie jesiennej. Gratulujemy!

  • SONATA JESIENNA w Kaliszu – nagrody za kreacje aktorskie!

    Danuta Stenka z Grand Prix, Zuzanna Saporznikow ze Specjalną Nagrodą Aktorską – nagrodami 61. Kaliskich Spotkań Teatralnych. Gratulujemy!

  • Danuta Stenka z Nagrodą im. Ireny Solskiej!

    Danuta Stenka została uhonorowana Nagrodą im. Ireny Solskiej za wybitne osiągnięcia aktorskie. Gratulujemy!

  • Nagroda im. Cypriana Kamila Norwida dla Danuty Stenki!

    Danuta Stenka została uhonorowana Nagrodą im. Cypriana Kamila Norwida za rolę Charlotty w Bergmanowskiej Sonacie jesiennej. Gratulujemy!

  • Wielka Nagroda „Dwóch Teatrów” dla Ewy Wiśniewskiej

    Ewa Wiśniewska została uhonorowana Wielką Nagrodą Festiwalu „Dwa Teatry” za wybitne osiągnięcia aktorskie w Teatrze Polskiego Radia i Teatrze Telewizji Polskiej. Gratulujemy!

  • Cykl AKTORZY/SENIORZY

    Teatr Narodowy jest partnerem internetowego projektu Leny Frankiewicz, filmowego cyklu, na który składają się rozmowy o teatrze z seniorkami i seniorami zawodu aktorskiego.

  • Cykl POECI POLSCY online #kulturabezbarier

    Polska poezja w interpretacji Aktorów Teatru Narodowego – artystyczno-edukacyjny cykl POECI POLSCY #kulturabezbarier.

  • Przedstawienia Teatru Narodowego online

    Spektakle Teatru Narodowego zrealizowane w Teatrze Telewizji – wybór ze zbiorów Ninateka.pl oraz Vod.TVP. 

  • WYKŁADY OTWARTE online (materiały audio)

    Wykłady Teatru Narodowego online dotyczące badań nad twórczością wielkich osobowości polskiej kultury.

  • Teatr Narodowy w Google Cultural Institute

    Wystawę o burzliwych dziejach Narodowej Sceny można oglądać w sieci! Zapraszamy do odwiedzenia Google Cultural Institute.

Korzystając z serwisu internetowego Teatru Narodowego akceptujesz zasady Polityki prywatności oraz wyrażasz zgodę na używanie plików cookie. Plik cookie możesz zablokować za pomocą opcji dostępnych w przeglądarce internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat cookie, kliknij tutaj