Aktualności

Bez polisy ubezpieczeniowej. Rozmowa z Pawłem Miśkiewiczem

Paweł Miśkiewicz podczas prób stolikowych Zamku. Fot. Małgorzata Szum / Teatr Narodowy 

Paweł Miśkiewicz reżyseruje niedokończoną powieść Franza Kafki we własnej adaptacji. Premiera Zamku→ już 6 listopada na scenie przy Wierzbowej.

K., główny bohater Zamku – jak mówi reżyser – „przynosi swoje ziarno prawdy, by »zapalić« mieszkańców przygniecionej cieniem zamku mieściny do jakiegoś autonomicznego wolnościowego zrywu, choć sam nie ma w kieszeni żadnej polisy ubezpieczeniowej, która gwarantowałaby powodzenie tego projektu”.

Jak wyobraził Pan sobie zamek, do którego zmierza K.?

Istotą zamku jest to, że go nie widać i ciężko go sobie do końca zmaterializować. Jest jakimś ciążącym wyobrażeniem, wymykającym się wyostrzeniu i przez to właśnie chyba podwójnie niebezpiecznym. Ten przeciwnik – jeśli traktować zamek jako pewnego rodzaju strukturę wiążącą nas w schematach pojęciowych – jest niewidoczny. Nie znamy i nie rozumiemy do końca jego niejasnych i zmiennych strategii…

K., przybywając do miasta, też mówi, że widzi tylko kontury, jakiś zarys zamku…

Polszczyzna dodatkowo cudownie otwiera dwuznaczność znaczeniową tego słowa: obok zgodnego z niemieckim das Schloß czytanym jako zamek w sensie architektonicznie uobecnionego znaku struktury władzy przynosi asocjacje z drugim znaczeniem – zamek jako mechanizm zamykający, ograniczający dostęp. Doświadczenie życiowe każdego z nas jest z jednej strony bogactwem, bo pozornie pozwala unikać powtarzania popełnionych wcześniej błędów, z drugiej zaś jest też pewnego rodzaju zamknięciem w tym, starym przecież, doświadczeniu. Oczywiście zbliża nas ono do rozumienia rzeczywistości – jednak dalej poznajemy tylko to, co wyłapią nasze tak, a nie inaczej nastawione instrumenty poznawcze. Nasza wyobraźnia w zderzeniu z nowymi elementami posługuje się starą wiedzą i próbuje to nowe doświadczenie na siłę przypasować lub nawet wtłoczyć w stare. Dlatego, w gruncie rzeczy, żyjemy w schizofrenii – między trzymaniem się kurczowo tego, czy nawet „zamknięciem” w tym, co rozpoznane, a jednak jakimś ciągłym pragnieniem pozostania otwartym na to, co się nam zdarza.

Próby do ZAMKU: Paweł Miśkiewicz (reżyser), Justyna Kowalska, Kacper Matula, Karol Dziuba, Edyta Olszówka, Paweł Tomaszewski, Marcin Przybylski, Adam Szczyszczaj. Fot. Krzysztof Bieliński
Próby do Zamku: Paweł Miśkiewicz (reżyser), Justyna Kowalska, Kacper Matula, Karol Dziuba, Edyta Olszówka, Paweł Tomaszewski, Marcin Przybylski, Adam Szczyszczaj. Fot. Krzysztof Bieliński

K. zachęca mieszkańców do nowych doświadczeń, gdyż te nowe mogą obalić stare…

Zachęca, ale zbyt wiele do zaoferowania nie ma…, żadnej polisy ubezpieczeniowej w kieszeni, która gwarantowałaby powodzenie tego projektu. Całkiem niedawno dotarło do mnie, że właściwie teraz w pewnym sensie robimy drugą część Idioty [Paweł Miśkiewicz wystawił Idiotę Dostojewskiego w Teatrze Narodowym w 2017 roku]. K. jest kimś, kto teoretycznie ma rację, natomiast ta racja jest kompletnie nieugruntowana w doświadczeniu życiowym. Jest jak coach, który mówi: „myśl pozytywnie, przyciągaj dobrą energię, a wszystko ci się powiedzie”. To jest „super” słuszne i fantastyczne jako pewnego rodzaju drogowskaz, ale podobnie jak Ewangelia, kompletnie niestosowalne wprost w rzeczywistości. Tacy ludzie jak Myszkin i K. są pewnie niezbędni, by wyrywać nas z życiowego marazmu przyzwyczajenia, byśmy nie zgnuśnieli całkowicie i nie ugrzęźli w miejscu zdobytym czy rozpoznanym. Żeby przynajmniej chciało nam się jeszcze próbować, wykonać choć kilka nowych kroków w kierunku tej rzeczywistości upragnionej, którą pewnie każdy z nas w sobie nosi. Ale ani K., ani Myszkin tak naprawdę niczego nie zabezpieczają i nie ubezpieczają. Są, powiedziałbym, takimi burzycielami spokoju sumienia.

I teraz warto postawić pytanie, w kim te wątpliwości się zasiewa – u jednostek silnych, mocno uformowanych mogą one być impulsem do nadzwyczajnych, odważnych autonomicznych gestów, u słabszych, wewnętrznie zapadniętych mogą skutkować frustracją i jeszcze większym dołem, w którym ostatecznie lądują. Są to więc bardzo niebezpieczni nauczyciele.

A przywołując Pana ostatnią realizację w Narodowym – BURZĘ Williama Szekspira, czy i tutaj opowiada Pan o zderzeniu człowieka ze światem?

Burza mówi bardziej o świecie w głowie jednego człowieka, o nie do końca uświadomionym resentymencie, którym człowiek się karmi. Nie chce sam przed sobą się przyznać, że poświęcił życie fałszywemu bogu i choć działał w imię wartości i zasad, to ostatecznie te zasady wyprowadziły go na manowce. Dla mnie Burza jest jeszcze bardziej toksyczna i pesymistyczna w swojej wymowie niż czytany nawet w zgodzie z przyjętym schematem Kafka. Kafkę czyta się w młodym wieku i od razu „wdrukowuje się” pewnego rodzaju klisza – świata opresji, smutku, cierpienia, beznadziei. Kiedy i ja wtedy czytałem Zamek, a była to już któraś z rzędu książka Kafki, pomyślałem: nie, już mi się nie chce, jestem młody, chcę żyć i chcę wierzyć… (śmiech). I dopiero całkiem niedawno – pięć, sześć, siedem lat temu wróciłem do tej lektury i nagle się zachwyciłem. Ta powieść jest tak odmienna od innych utworów Kafki. W Zamku bohater w większym stopniu wpływa na rzeczywistość, niż tylko jej doświadcza, próbuje się w niej rozpychać, a sam autor zdaje się bardziej sekundować buntowi bohatera, niż reprodukować swoje opresyjne widzenie świata. Bohater oczywiście wielokrotnie kompromituje się przed nami w swojej naiwności, ale też władza, chcąc utrzymać władzę, kompromituje się w swoim piętrzącym się idiotyzmie. I to jest coś, niestety, bardzo współczesnego.

Próby do ZAMKU: Dominika Kluźniak, Paweł Miśkiewicz (reżyser). Fot. Krzysztof Bieliński
Próby do Zamku: Dominika Kluźniak, Paweł Miśkiewicz (reżyser). Fot. Krzysztof Bieliński

W przedstawieniu K. zagra Dominika Kluźniak.  

Chcieliśmy ominąć stereotyp takiego K. już ikonograficznie „sklejonego” ze zdjęciami Kafki – zabiedzonego, nadwrażliwego, zagubionego człowieka patrzącego na rzeczywistość szeroko otwartymi smutnymi oczami. Chcieliśmy uczynić K. kimś bardziej enigmatycznym. Kimś bez właściwości, bez obciążającego go doświadczenia. Kimś, kto jak dziecko z baśni Andersena ma odwagę powiedzieć, że cesarz jest nagi, a więc mówi to, czego inni, „zamknięci” zadekretowanym a priori autorytetem władzy już nie dostrzegają. Przynosi „ziarno prawdy”, ale – jak mówiłem – nie jest w stanie wziąć odpowiedzialności za to, jaki owoc to ziarno wyda. Natomiast swoją energią, żywotnością, autentycznością swoich odruchów próbuje „zapalić” mieszkańców tej zapomnianej, przygniecionej cieniem zamku mieściny do jakiegoś autonomicznego wolnościowego zrywu, choćby w sferze myślenia.

Dominika, jako człowiek, ma taką energię i świeżość. I nie chodzi tutaj o pierwiastek feministyczny, czyli na przykład o walkę kobiety ze zhierarchizowanym męskim światem. Swoją drogą podczas prób Dominika też zaczęła się sobie dziwić – coraz częściej myśli o sobie „on”, tak też się do niej na próbach zwracamy… (śmiech)

A jak pracujecie nad tą dziwaczną strukturą świata? Wszak tam aparat urzędowy, kiedy nie może już znieść napięcia i nękania tą samą sprawą, automatycznie sam podejmuje decyzję.

To jest rzeczywistość piętrowa, w której też piętrzy się absurd. Samowykonujące się decyzje – to pewnego rodzaju fantazja, chociaż wydaje mi się, że opisuje ona taki stan rzeczy, w którym ludzie sami posiadający władzę są de facto tylko „pieczątkowymi”. Innej decyzji wydać nie mogą, bo stworzona przez ograniczenia systemu cieśnina – także na szczycie, gdzie wydawałoby się panuje swoboda decyzyjna – tak naprawdę jest bardzo wąska. Jeśli tak bardzo sformatujemy naszą rzeczywistość, coraz mniej zostaje w niej wolności dla wszystkich – nie tylko dla tych, którzy jej podlegają, ale też dla tych, którzy nią zarządzają.

Mało tego: coś, co jest zadekretowane z góry, w jakiś dziwny sposób spływa niżej i zaczyna mieszkać, chorować i potężnieć w umysłach ludzi, w ich sposobie widzenia rzeczywistości. Można powiedzieć, że każdy z nas, mimo woli, hoduje w głowie swojego policjanta, który go powstrzymuje, ogranicza wolność i odwagę, ale sami przed sobą nie zawsze chcemy się do tego przyznać.

Czy tu nie wkracza też komizm – w tę gmatwaninę, zapętlenie urzędów, przesłuchań, starań o posadę, podań, protokołów?

Tak, absurd może być źródłem komizmu, jednak raczej komizmu tragicznego. Rzeczywistość nieustannie zaskakuje nas w swojej okrutnej wirtuozerii. W jak zupełnie niestandardowy i nieoczekiwany sposób można motywować różnego rodzaju decyzje! Teraźniejszość nam tego codziennie dostarcza… jeśli ktoś na przykład próbuje mówić, że dziś w obronie granic musimy wywozić do lasu małe dzieci – i potrafi to uargumentować, i mało tego, jest spore grono ludzi, które zdaje się to rozumieć i godzić się z tym – to jest jakiś rodzaj piętrowego absurdu… Aż strach ten temat ciągnąć, żyjemy w świecie Kafki, taki truizm, ale się potwierdza, można powiedzieć, każdego dnia, szczególnie obecnie.

Próby do ZAMKU: Justyna Kowalska, Dominika Kluźniak, Adam Szczyszczaj. Fot. Krzysztof Bieliński
Próby do Zamku: Justyna Kowalska, Dominika Kluźniak, Adam Szczyszczaj. Fot. Krzysztof Bieliński

Czy człowiek ma siłę się przeciwstawiać, czy może być sprawczy? Oberżystka mówi do K.: „Pana poczynania mogą pozostawić na podwórzu głębokie ślady w śniegu, ale nic ponadto”.

To prawda, ostateczny wydźwięk naszej opowieści jest jednak bardzo pesymistyczny. Z tym, że ja wierzę w to, że podawanie widzowi pozornych recept, upośledzanie ostrości widzenia świata w całej jego złożoności, także w jego okrucieństwie, jest jednak mniej przydatne niż przeprowadzenie widza przez meandry wiary i niewiary, nadziei i zagubienia. Nawet jeśli na koniec okazuje się, że nasz bohater wiele nie uzyskał, to jednak sam fakt podjętej przez niego pracy, i poddania próbie swojego człowieczeństwa, własnego poczucia prawdy i wolności – nawet jeśli to są tylko ślady pozostawione w śniegu – jest cenniejsze niż oferta bezrefleksyjnego dryfowania przez rzeczywistość. Tak, przeważnie się przegrywa, co nie znaczy, że w ogóle nie należy podejmować walki.

Chcemy widza wciągnąć w tę rzeczywistość gry „o wszystko”, zachęcić do wspólnego doświadczania i zadawania pytań: gdzie jest mój zamek? Ile jestem w stanie poświęcić z siebie, by wreszcie osiągnąć oddalający się ciągle cel?

Rozmawiała: Monika Mokrzycka-Pokora (materiał własny Teatru; w przypadku publikacji fragmentów prosimy o podanie źródła) 


Strona przedstawienia
Zamek→

Zamek Franza Kafki w reżyserii Pawła Miśkiewicza | premiera na scenie przy Wierzbowej im. Jerzego Grzegorzewskiego 6 listopada 2021 

Kolejne zaplanowane przedstawienia:
7, 9, 10, 28 i 30 listopada, godz. 19:00
8, 9 grudnia, godz. 19:00

  • Twoja głowa spadnie | premiera MARII STUART

    „Moja głowa była celem tych spisków, lecz to twoja spadnie!” W roli Elżbiety – Danuta Stenka, w roli Marii Stuart – Wiktoria Gorodeckaja. 

  • Żegnamy Ignacego Gogolewskiego

    Z ogromnym smutkiem żegnamy Ignacego Gogolewskiego, jednego z najwybitniejszych aktorów Teatru Narodowego. 

  • Żegnamy Jerzego Trelę

    Z wielkim żalem żegnamy Jerzego Trelę, wybitnego aktora, który należał do zespołu Teatru Narodowego w latach 1998–2000. 

  • Justyna Kowalska i Mateusz Rusin nagrodzeni!

    Justyna Kowalska i Mateusz Rusin z trzecią nagrodą aktorską 62. Kaliskich Spotkań Teatralnych za role w Tchnieniu Macmillana w reżyserii Grzegorza Małeckiego. Gratulujemy!

  • Solidarni z Ukrainą | Солідарні з Україною

    Zespół Teatru Narodowego solidaryzuje się z Ukraińcami, walczącymi o niepodległość swojej ojczyzny. 

  • PCHŁA SZACHRAJKA | «Блоха Шахрайка»

    Na pokazy Pchły Szachrajki 3 maja zaprosiliśmy dzieci ewakuowane z ogarniętej wojną Ukrainy. 3-го травня ми запросили дітей, евакуйованих із зруйнованої війною України.

  • Repertuar majowy

    Premiera Marii Stuart Schillera w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego. Wśród majowych spektakli – Piknik pod Wiszącą Skałą wg Lindsay. 

  • Czerwiec na scenach Narodowego

    Na afiszu m.in. spektakle na podstawie tekstów polskich autorów – Jak być kochaną Brandysa oraz Matka Joanna od Aniołów Iwaszkiewicza. 

  • TEATR DLA SENIORÓW w maju

    W ofercie promocyjnej siedem tytułów, w tym Ułani Rymkiewicza oraz Letnicy Gorkiego. 

  • TEATR DLA STUDENTÓW w maju

    Bilety w promocyjnych cenach na siedem tytułów, wśród propozycji – Jak być kochaną Brandysa i Kilka dziewczyn LaBute’a. 

  • TEATR DLA SENIORÓW w czerwcu

    Seniorzy mogą skorzystać z oferty promocyjnej na siedem tytułów, wśród propozycji – Zemsta nietoperza Straussa i Twórcy obrazów Enquista. 

  • TEATR DLA STUDENTÓW w czerwcu

    Bilety w promocyjnych cenach dla studentów na siedem tytułów – w ofercie m.in. Gombrowiczowski Ślub oraz Skóra węża Urbańskiego. 

  • Cykl SCENA MŁODYCH

    Zapraszamy na majowe przedstawienia. Gramy Lunapark z piosenkami Grzegorza Ciechowskiego oraz Kamień wg Bronki Nowickiej.  

  • DEJMEK Raszewskiej z nagrodą PTBT!

    Wydana przez Teatr Narodowy książka Dejmek Magdaleny Raszewskiej otrzymała nagrodę Polskiego Towarzystwa Badań Teatralnych. 

  • 80. urodziny Ewy Wiśniewskiej

    25 kwietnia Ewa Wiśniewska obchodzi 80. urodziny! Jubilatce życzymy pogody ducha, radości, artystycznych zachwytów i kolejnych aktorskich wyzwań. 

  • Vouchery do Teatru Narodowego

    Długoterminowe vouchery do Teatru Narodowego to doskonały podarunek. Są dostępne online oraz w kasach Teatru. 

  • BARON MÜNCHHAUSEN... – recenzje po prapremierze

    Baron Münchhausen dla dorosłych autorstwa i w reżyserii Macieja Wojtyszki – recenzje po prapremierze. 




  • Z bagna za włosy. Rozmowa z Maciejem Wojtyszką

    Maciej Wojtyszko o Münchhausenie: „Jego sposób myślenia jest nam potrzebny zawsze, tym bardziej, im bardziej musimy się wyciągać za włosy. Z bagna albo i szamba”. 

  • Książę Łgarzy | Münchhausen w Narodowym

    Baron Münchhausen dla dorosłych – Maciej Wojtyszko główną postacią swojego dramatu uczynił uosobienie bajecznej mistyfikacji, łgarstwa, nieokiełzanej fantazji. 

  • TEATR MÓJ WIDZĘ... – rozmowy z aktorkami i aktorami

    Kinga Ilgner rozmawia z: Anną Seniuk, Małgorzatą Kożuchowską, Gabrielą Muskałą, Janem Englertem, Jerzym Radziwiłowiczem, Marcinem Hycnarem. Partnerem cyklu jest Teatr Narodowy.

  • Premiery w sezonie 2021/2022

    Przed nami ostatnia premiera sezonu – Maria Stuart Schillera w realizacji Grzegorza Wiśniewskiego 




  • Danuta Stenka nagrodzona na Festiwalu BOSKA KOMEDIA

    Danuta Stenka za rolę Charlotty w Sonacie jesiennej otrzymała nagrodę aktorską na Festiwalu BOSKA KOMEDIA w Krakowie. Gratulujemy!

  • WIECZÓR TRZECH KRÓLI – recenzje

    Przedstawiamy recenzje i opinie krytyków oraz teatralnych blogerów po premierze Wieczoru Trzech Króli albo Co chcecie w reżyserii Piotra Cieplaka.

  • Miłosne gry pozorów. Gramy Shakespeare’a!

    Miłosne intrygi, zamiany ról, gry pozorów, dźwiękowa feeria – Wieczór Trzech Króli w inscenizacji Piotra Cieplaka. Premiera spektaklu odbyła się 4 grudnia 2021.

  • Rozmowa z Piotrem Cieplakiem

    „To będzie spektakl o bogactwie, wielości odcieni, jakie słowo »miłość« może ze sobą nieść” – mówi Piotr Cieplak, który pracuje nad inscenizacją Wieczoru Trzech Króli.

  • Ranking TEATRU – Narodowy wśród najlepszych!

    Twórcy i spektakle Teatru Narodowego zostali wymienieni w wielu kategoriach ankiety miesięcznika TEATR „Najlepszy, najlepsza, najlepsi w sezonie 2020/2021”.

  • Recenzenci o ZAMKU

    Odnotowujemy recenzje i opinie po premierze Zamku Kafki w reżyserii Pawła Miśkiewicza.

  • „Gdzie jest mój zamek?” | Kafka w Narodowym

    Zamek w reżyserii Pawła Miśkiewicza – ta przypowieść o ludzkim losie każe badać granice własnej wolności. Na premierę przedstawienia zaprosiliśmy 6 listopada 2021.

  • Bez polisy ubezpieczeniowej. Paweł Miśkiewicz o ZAMKU

    Paweł Miśkiewicz mówi o pracy nad Zamkiem Kafki: „K., główny bohater Zamku, przynosi swoje ziarno prawdy, by »zapalić« do wolnościowego zrywu”.

  • Danuta Stenka uhonorowana Nagrodą im. Zelwerowicza!

    Danuta Stenka została laureatką Nagrody im. Aleksandra Zelwerowicza za rolę Charlotty w Sonacie jesiennej. Gratulujemy!

  • Jarosław Gajewski laureatem Nagrody Ministra

    Jarosław Gajewski otrzymał Nagrodę Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu w kategorii „Teatr”. Gratulujemy!

  • SONATA JESIENNA w Kaliszu – nagrody za kreacje aktorskie!

    Danuta Stenka z Grand Prix, Zuzanna Saporznikow ze Specjalną Nagrodą Aktorską – nagrodami 61. Kaliskich Spotkań Teatralnych. Gratulujemy!

  • Nagroda im. Cypriana Kamila Norwida dla Danuty Stenki!

    Danuta Stenka została uhonorowana Nagrodą im. Cypriana Kamila Norwida za rolę Charlotty w Bergmanowskiej Sonacie jesiennej. Gratulujemy!

  • Wielka Nagroda „Dwóch Teatrów” dla Ewy Wiśniewskiej

    Ewa Wiśniewska została uhonorowana Wielką Nagrodą Festiwalu „Dwa Teatry” za wybitne osiągnięcia aktorskie w Teatrze Polskiego Radia i Teatrze Telewizji Polskiej. Gratulujemy!

  • Sezon 2020/2021 – podsumowanie

    Podsumowujemy sezon 2020/2021. Dziękujemy wszystkim widzom i przyjaciołom Teatru, którzy w tym trudnym czasie okazywali nam bezcenne wsparcie. 

  • PIKNIK POD WISZĄCĄ SKAŁĄ – recenzje

    Przedstawiamy opinie recenzentów o Pikniku pod Wiszącą Skałą wg Joan Lindsay w reżyserii Leny Frankiewicz.

  • Premiera PIKNIKU POD WISZĄCĄ SKAŁĄ

    Konserwatywna pensja Pani Appleyard i siły świata nadprzyrodzonego – premiera Pikniku pod Wiszącą Skałą w reżyserii Leny Frankiewicz odbyła się 29 maja 2021.

  • Najpierw trzeba zasnąć. Rozmowa z Leną Frankiewicz


    „Trzy dziewczyny ściągają gorsety i wiedzione przez sen wchodzą do Skały – co to znaczy?” – zastanawia się Lena Frankiewicz, reżyserka Pikniku.

  • Recenzje po prapremierze SKÓRY WĘŻA

    Skórę węża autorstwa i w reżyserii Artura Urbańskiego oceniają recenzenci i teatralni blogerzy.


  • Prapremiera SKÓRY WĘŻA

    Artur Urbański przygotował sceniczną interpretację własnego dramatu. Prapremiera Skóry węża odbyła się 27 maja 2021.


  • Wykluczona. Rozmowa z Arturem Urbańskim

    Reżyser o pracy nad dramatem swojego autorstwa. Skóra węża to opowieść o słynnych twórcach: Swinarskim, Brechcie i jego byłej kochance – Ruth Berlau.

  • Recenzenci o ŚNIEGU


    Recenzenci i teatralni blogerzy piszą o Śniegu Przybyszewskiego w reżyserii Anny Gryszkówny.

  • ŚNIEG | Trzeba iść za gwiazdami

    Intensywność relacji, uwikłanie w namiętności, zmaganie z podskórnymi tęsknotami. Premiera Śniegu odbyła się 12 marca 2021.




  • Na początku jest... tęsknota. Rozmowa z Anną Gryszkówną

    „Tęsknota jest uczuciem bliskim każdej z postaci Śniegu” – podkreśla reżyserka Anna Gryszkówna w rozmowie o pracy nad dramatem Przybyszewskiego.




  • Recenzje po premierze TRZECH SIÓSTR

    Odnotowujemy pierwsze recenzje po premierze Trzech sióstr Czechowa w inscenizacji Jana Englerta.


  • TRZY SIOSTRY | Nasze czasy wydadzą się kanciaste

    W spektaklu Jana Englerta sytuacja ogromnieje w intensywności doznań. Czy ucieczka z trywialnej codzienności jest jeszcze możliwa? Na premierę Trzech sióstr zaprosiliśmy 27 lutego 2021.

  • Na grzechy zawsze mamy alibi. Rozmowa z reżyserem

    „Ten dramat idealnie współgra ze współczesnością” – podkreśla Jan Englert, reżyser Czechowowskich Trzech sióstr.

  • Recenzje SONATY JESIENNEJ

    Opinie krytyków o Sonacie jesiennej Bergmana w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego.

  • SONATA JESIENNA. Motywy główne

    Intymny dramat rodzinny, pytania o życiowe i artystyczne spełnienie, międzyludzkie więzy, przemijanie. Premiera Sonaty jesiennej odbyła się 10 października 2020.

  • Danuta Stenka z Nagrodą im. Ireny Solskiej!

    Danuta Stenka została uhonorowana Nagrodą im. Ireny Solskiej za wybitne osiągnięcia aktorskie. Gratulujemy!


  • Recenzje po premierze MATKI JOANNY...

    Pierwsza premiera sezonu 2020/2021 – Matka Joanna od Aniołów Iwaszkiewicza w reżyserii Wojciecha Farugi w ocenie teatralnych krytyków

  • MATKA JOANNA… | Rozmowa z reżyserem

    „Najważniejszym tematem jest próba zrozumienia doświadczenia mistycznego” – podkreśla Wojciech Faruga, reżyser Matki Joanny od Aniołów Iwaszkiewicza.


  • Świętość i grzech – MATKA JOANNA...

    Doczesność i wieczność, świętość i grzech – perspektywa jest szeroka. Powstał spektakl o granicznych doświadczeniach. Premiera Matki Joanny... odbyła się 5 września 2020.

  • Cykl POECI POLSCY online #kulturabezbarier

    Polska poezja w interpretacji Aktorów Teatru Narodowego – artystyczno-edukacyjny cykl POECI POLSCY #kulturabezbarier.


Korzystając z serwisu internetowego Teatru Narodowego akceptujesz zasady Polityki prywatności oraz wyrażasz zgodę na używanie plików cookie. Plik cookie możesz zablokować za pomocą opcji dostępnych w przeglądarce internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat cookie, kliknij tutaj