Aktualności

Zachwyt w cudzych oczach. Rozmowa z Małgorzatą Bogajewską

„Świat zaczyna być coraz bardziej narcystyczny. To jest opowieść o tym, kim się stajemy, kiedy definiuje nas tylko i wyłącznie zachwyt w cudzych oczach. Tennessee Williams pokazuje, jak bardzo tam pod spodem jesteśmy bezbronni i samotni” – mówi Małgorzata Bogajewska. Reżyseruje Słodkiego ptaka młodości, premiera już 14 listopada na Scenie przy Wierzbowej im. Jerzego Grzegorzewskiego.

SŁODKI PTAK MŁODOŚCI – próby: Małgorzata Bogajewska (reżyserka). Fot. Marta Ankiersztejn
Próby Słodkiego ptaka młodości Tennessee Williamsa: Małgorzata Bogajewska – reżyserka. Fot. Marta Ankiersztejn

Jak daleko od Ameryki lat 50., o której pisze Tennessee Williams, do naszej współczesności?

Mechanizmy pozostały te same. Dzisiejsza Ameryka jest dla nas lustrem, w którym przegląda się polska rzeczywistość. Czasami łatwiej zobaczyć coś w sobie, patrząc na innego. Stąd decyzja, że zostajemy w Ameryce, z całą jej przesadnością, kolorowością, z całym tym amerykańskim, ale i typowo polskim mariażem polityki i religii. W politycznej walce coraz mniej chodzi o realny program, walczy się nie na programy, walczy się na obrazek, na show, walczy się na to, co się dobrze sprzedaje, co ma większą klikalność. Polityka, co świetnie ujmuje Tennessee Williams w Słodkim ptaku młodości, jest tak samo celebrycka jak świat artystyczny. I to się nie zmieniło, lecz pogłębiło.  

Małe miasto, małe i wielkie kłamstwa, władza, która zaprzęga do swoich interesów religię, polityk Boss Finley, prowadzący, jak mówi, krucjatę, wspierany przez organizowaną przez siebie młodzieżówkę…  Jak się odnaleźć w tej dusznej społeczno-politycznej sytuacji, jak sobie z tym radzą bohaterowie?

Zderzają się tutaj dwa światy. Świat celebryckości artystów ze światem upiornej małomiasteczkowej celebryckości politycznej. Politycy interesownie i instrumentalnie traktują religię, u ż y w a j ą Boga, i niewiele ma to wspólnego z realną wiarą. Te dwa światy równie intensywnie walczą o uwagę, o splendor, o skierowanie świateł właśnie na siebie. I są równie zabójcze. Mamy rzeczywistość Księżniczki, czyli aktorki Aleksandry del Lago i rzeczywistość Bossa Finleya. Obie te rzeczywistości zatraciły swój pierwotny sens. Bo o ile można uznać, że istotą uprawiania polityki, powiedzmy – w jakimś idealnym świecie, powinien być jednak jakiś rodzaj rozwoju społecznego, stwarzania ludziom jak najlepszych warunków do życia, o ile istotą bycia artystą powinno być twórcze przetwarzanie rzeczywistości, o tyle tu wygrywa celebryckość. Bohaterowie moszczą się w tym świecie, jak Chance Wayne, który próbuje wywalczyć miejsce dla siebie najlepsze. To jest przedstawienie o tym, że świat zaczyna być coraz bardziej narcystyczny. Można oczywiście na wiele sposobów analizować, skąd to się bierze. Może sami tego do końca nie wiemy. Tak jak nie wiemy, w jaki sposób sztuczna inteligencja przewróci nasz świat. Co zrobi z więziami społecznymi, z więziami międzyludzkimi? Dowiemy się za jakiś czas. Teraz zaczynamy orientować się, co z nami zrobiły social media. Coś, co z założenia miało łączyć ludzi, spowodowało, że się od siebie oddalamy, za to nieustannie chwalimy się swoim życiem. A skoro moje życie jest czymś, czym mam się chwalić, to znaczy, że ciągle muszę dostawać jakiś rodzaj odpowiedzi na pytania, czy to, co robię, jest wystarczająco świetne, czy ja jestem wystarczająco świetny. 

Bezustannie szukamy potwierdzenia własnej wartości.

I nie wiem, czy tylko z tego powodu, ale jednocześnie ten nasz świat sfokusował się na nagrodach, nagrodach wszelakiego rodzaju – w postaci lajków, w postaci sukcesu. Sukcesem jesteśmy atakowani z każdej strony. To ten rodzaj ułudy amerykańskiego snu polegający na tym, mówiąc skrótowo, że człowieka można odkryć jednego dnia, a następnego będzie wielki i wspaniały. Myślę, że jesteśmy w tym jakoś bezbronni. Natomiast w dramacie Williamsa, o ile Boss Finley czy Księżniczka są przykładami tych, których wyobrażona przez nich wielkość ma jeszcze odzwierciedlenie w rzeczywistości – Księżniczka rzeczywiście jest znana i jakiś sukces osiągnęła, Boss Finley faktycznie przewodniczy partii i ma szansę na wygraną, o tyle Chance Wayne jest tym, który do sukcesu ciągle tylko pretenduje. Żyje w poczuciu, że ten sukces mu się należy, że został do niego stworzony. Księżniczka mówi mu: „Za szybko włożyli ci ten wieniec laurowy na głowę, bez żadnego wysiłku z twojej strony”. Został zaprogramowany na sukces i tego sukcesu nigdy nie osiągnął. Jest przykładem samozniszczenia, frustracji, autoagresji, uosobieniem wszelkich małych ludzkich podłości, które z takiego niespełnienia się rodzą. Jest dowodem na to, jak bardzo można spotwornieć, kiedy całe twoje życie krąży wokół sukcesu, a tego sukcesu nie ma, nie ma nawet jego namiastki.

Chance mówi, że nie można sobie odpuścić między stacjami, bo inaczej jest się pozamiatanym.

Trochę nie zauważa, że w tej pogoni staje się tak naprawdę żałosny. A kiedy okazuje się, że do osiągnięcia sukcesu jego talent nie wystarcza, to rekompensuje sobie ten sukces, zostając chłopcem do towarzystwa, delikatnie rzecz ujmując. Szuka poklasku, zachwytu w oczach kobiet, którym zapewnia jakiś rodzaj miłego spędzania czasu. Myśli, że jest dla nich ważny, że jest potrzebny. Nie widzi, jaką faktycznie pełni tu rolę. To jest opowieść o tym, kim się stajemy, kiedy definiuje nas tylko i wyłącznie zachwyt w cudzych oczach. Wydaje mi się, że Słodki ptak młodości mówi nie tyle o młodości jako takiej, czy o czasie i jego upływie, ile o czymś, co oczywiście z młodością i celebryckością jest związane, i manifestuje się w pytaniu: „czy ja jeszcze zachwycam świat”?

SŁODKI PTAK MŁODOŚCI I próby – na pierwszym planie: Małgorzata Bogajewska (reżyserka), Maćko Prusak (choreograf). Fot. Marta Ankiersztejn
Próby Słodkiego ptaka młodości Tennessee Williamsa | Na pierwszym planie: Małgorzata Bogajewska – reżyserka, Maćko Prusak – choreograf. Fot. Marta Ankiersztejn

Księżniczka wspomina, że musi sobie „zrobić twarz”, aby wyjść do ludzi. A czy ona i Chance są samotni?

Przerażająco samotni. Na tym polega genialność tego tekstu. Williams pokazuje, jak bardzo tam pod spodem jesteśmy bezbronni i samotni. Chance Wayne i Księżniczka są, w gruncie rzeczy, niesłychanie spragnieni miłości, ciepła, obecności drugiego człowieka. Jednocześnie nie są w stanie sobie tego wzajemnie dać, bo zbyt mocno koncentrują się na tym, czego w danym momencie sami potrzebują i próbują to po prostu w y r w a ć od drugiej osoby. To nie ma nic wspólnego z realnym międzyludzkim spotkaniem, w którym jesteśmy na siebie otwarci, czuli, uważni. Fałszywa bliskość, obraz rozpaczy, w której człowiek nie tylko nie spotyka się z drugim, ale także z samym sobą. Jest za to uzależniony od tego, co widzi na swój temat w oczach innych, bądź też od tego, co projektuje, że w tych oczach widzi, jest uzależniony od własnego wizerunku.

A czy w tym świecie można się jeszcze wstydzić?

Można. Wstyd jest niewiarygodną siłą napędową wielu ludzkich działań. Jest też ogromną siłą napędową Chance’a Wayne’a. Im bardziej się wstydzi, tym bardziej tworzy sobie fikcyjną wersję samego siebie. Wydaje mi się, że właśnie wstyd, zarówno w przypadku Księżniczki jak i Chance’a, jest bardzo intensywną emocją, inicjującą ich działania, które z kolei mają sprawić, że przestaną się wstydzić, przestaną to czuć. Natomiast jeśli chodzi o Bossa Finleya i sferę polityczną, to faktycznie – tam wstydu nie ma.

Już bardziej skompromitować się nie da…

…i zawsze jest krok do przodu. Czerpiemy dużo inspiracji z amerykańskiej rzeczywistości politycznej, postaci Donalda Trumpa. Rzeczywistość dzisiejszej polityki to świat, z którego nie da się zrobić mema, bo sam w sobie jest już memem. Wszystkie granice wstydu, żenady przekraczane są na dzień dobry. Pozostawia się nas z opadniętymi szczękami, bo nie wiadomo już właściwie, jak reagować. Nie ma przycisku „stop”, nie ma odpowiedzialności. Działalność Bossa Finleya jest, niestety, bardzo współczesna. On żeruje na nienawiści wobec obcego, czyli robi to, z czym mamy teraz do czynienia w Stanach Zjednoczonych i dokładnie to, czym żywią się populistyczni europejscy politycy, wykorzystujący lęk przed obcym jako siłę napędową swojej działalności.

Trwanie oznacza pamięć. Czym ona jest? Księżniczka mówi: „Próbuję zapomnieć”, Chance na to: „OK, zapominaj. Nie ma nic lepszego na tym świecie, szkoda, że tego nie umiem…”. „To jest upiorna pułapka ta, ta cała pamięć…” Bohaterowie mierzą się też z upływającym czasem i młodością traconą z każdą chwilą.

Pamięć jest samoświadomością. Jeśli ją odrzucam, w czym pomagają alkohol i narkotyki, jak w przypadku Księżniczki, to mogę spróbować stworzyć inną wersję samej siebie. Nie pamiętać tego, co mnie zawstydza czy tych sytuacji, z powodu których czuję się zażenowana. W dramacie Williamsa sytuacja jest zarysowana tak, że pewien rodzaj wygranej w świecie przynależny jest młodym. Mnie mniej interesuje biologiczna młodość. Patrzę na to trochę inaczej. Jest koło życia, w którym każde bywanie na topie jest chwilowe i w jakimś sensie zwiastuje, że niebawem na tym szczycie już nie będziesz – bez względu na wiek. Chance Wayne mówi, że tak naprawdę młodość liczy się stopniem zepsucia: „Wiek zależy od stopnia zepsucia, a więc jestem już starcem”. Księżniczka odpowiada: „To ja jestem martwa jak starożytny Egipt”. Oboje patrzą na widownię i mówią: „Jaki starożytny, odwieczny kraj”. Wszyscy jesteśmy trochę zepsuci tym myśleniem, że jeżeli nie jesteśmy na topie, że jeżeli nie jesteśmy piękni, wysportowani, ponaciągani, że jeśli inni nie widzą sukcesu na naszej twarzy, to znaczy, że przegraliśmy. To jest to nasze zepsucie, w które daliśmy się wrobić. Naszą wartością nie jest to, czy mamy kogoś, z kim możemy usiąść i wypić herbatę, czy jesteśmy dla ludzi adresem, pod który zadzwonią, kiedy będą potrzebowali pomocy, czy potrafimy się cieszyć z tego, że żyjemy, że jesteśmy, że kochamy, że mamy szansę odczuwać świat, że jesteśmy wrażliwi… jest masa rzeczy, które mogłyby stanowić o nas samych, a okazują się kompletnie nieistotne, bo zakrywa je nieustanna pogoń za tym wszystkim, co koniecznie trzeba udowodnić innym. W tym sensie spotkanie z tym tekstem jest takim zatrzymaniem się i pomyśleniem, co tak naprawdę jest istotne.


Rozmawiała: Monika Mokrzycka-Pokora (materiał własny Teatru; w przypadku publikacji fragmentów prosimy o podanie źródła) 


Strona przedstawienia Słodki ptak młodości 

Słodki ptak młodości Tennessee Williamsa w reżyserii Małgorzaty Bogajewskiej | premiera na Scenie przy Wierzbowej im. Jerzego Grzegorzewskiego 14 listopada 2026

Kolejne zaplanowane przedstawienia:
15 listopada, godz. 17:00
17, 18, 19 listopada, godz. 19:00
11, 12 grudnia, godz. 19:00
13 grudnia, godz. 17:00
15 grudnia, godz. 19:00
14, 15, 16 stycznia, godz. 19:00
17 stycznia, godz. 17:00

SŁODKI PTAK MŁODOŚCI I próby – Gabriela Muskała (Księżniczka Kosmonopolis), Paweł Brzeszcz (Chance Wayne). Fot. Marta Ankiersztejn
Próby Słodkiego ptaka młodości Tennessee Williamsa: Gabriela Muskała (Księżniczka Kosmonopolis), Paweł Brzeszcz (Chance Wayne). Fot. Marta Ankiersztejn 

SŁODKI PTAK MŁODOŚCI I próby – Piotr Grabowski (Boss Finley). Fot. Marta Ankiersztejn
Próby Słodkiego ptaka młodości Tennessee Williamsa: Piotr Grabowski (Boss Finley). Fot. Marta Ankiersztejn

SŁODKI PTAK MŁODOŚCI I próby – Justyna Kowalska (Fly), Monika Dryl (Stuff). Fot. Marta Ankiersztejn
Próby Słodkiego ptaka młodości Tennessee Williamsa: Justyna Kowalska (Fly), Monika Dryl (Stuff). Fot. Marta Ankiersztejn

 




XXXXXXXXXXXX

  • Rozmowa z Małgorzatą Bogajewską

    SŁODKI PTAK MŁODOŚCI – próby: Małgorzata Bogajewska (reżyserka). Fot. Marta Ankiersztejn

    „To jest opowieść o tym, kim się stajemy, kiedy definiuje nas tylko i wyłącznie zachwyt w cudzych oczach” – mówi Małgorzata Bogajewska, reżyserka Słodkiego ptaka młodości Williamsa.

  • Premiera SŁODKIEGO PTAKA MŁODOŚCI

     Scena zbiorowa, na pierwszym planie: Piotr Grabowski (Boss Finley) w SŁODKIM PTAKU MŁODOŚCI Tennessee Williamsa w reż. Małgorzaty Bogajewskiej. Fot. Joanna Siwiec i Bartłomiej Barczyk

    Małgorzata Bogajewska, reżyserka Słodkiego ptaka młodości Williamsa, przygląda się ludziom uwikłanym w nieustanną walkę o uznanie, która z czasem staje się walką o przetrwanie.

  • Repertuar styczniowy

    Scena zbiorowa w ORESTEI wg scenariusza i w reż. Luka Percevala. Fot. Mariia Shulga

    Wśród spektakli repertuaru styczniowego – Oresteja w reżyserii Luka Percevala oraz przedstawienia przygotowane przez Jana Englerta – Hamlet i Mizantrop. 

  • Repertuar grudniowy

    Centralnie: Beata Fudalej (Ruth Berlau) w SKÓRZE WĘŻA autorstwa i w reż. Artura Urbańskiego. Fot. Krzysztof Bieliński

    Premiera 451° Fahrenheita wg Raya Bradbury’ego w reżyserii Jana Klaty! Wśród tytułów – Skóra węża i Sonata jesienna. 

  • Repertuar listopadowy

    Cezary Kosiński (Faust), Hanna Wojtóściszyn (Małgorzata) w FAUŚCIE Johanna Wolfganga Goethego w reż. Wojciecha Farugi. Fot. Marta Ankiersztejn

    Premiera Słodkiego ptaka młodości Tennessee Williamsa w reżyserii Małgorzaty Bogajewskiej. A ponadto Faust, Czekając na Godota i wiele innych tytułów.

  • TEATR DLA SENIORÓW I STUDENTÓW

    Zuzanna Saporznikow (Sara), Aleksandra Justa (Pani Bruscon), Hubert Łapacz (Ferruccio), Jerzy Radziwiłowicz (Bruscon) w KOMEDIANCIE Thomasa Bernharda w reż. Andrzeja Domalika. Fot. Marta Ankiersztejn

    Zapraszamy seniorów i studentów do skorzystania z oferty tańszych biletów. Na podstawie jednego dokumentu uprawniającego do zniżki można kupić dwa bilety w cenie promocyjnej.

  • Vouchery do Teatru Narodowego

    Voucher do Teatru Narodowego. Fot. Marta Ankiersztejn

    Długoterminowe vouchery do Teatru Narodowego to wyjątkowy podarunek. Są dostępne online oraz w kasach Teatru. 

  • Nowy termin ogłoszenia wyników

    KONKURS NA SZTUKĘ TEATRALNĄ ogłaszany przez Stowarzyszenie Autorów ZAiKS i Teatr Narodowy | grafika

    Konkurs na Sztukę Teatralną spotkał się z zainteresowaniem, które przerosło wszelkie oczekiwania! Termin ogłoszenia wyników został przesunięty na 11 stycznia.

  • ORESTEJA – wybór popremierowych recenzji

    Scena zbiorowa. Fot. Mariia Shulga

    Przedstawiamy wybór popremierowych recenzji Orestei wg scenariusza i w reżyserii Luka Percevala.

  • Co się dzieje w naszych umysłach i sercach?

    Hanna Wojtóściszyn (Ifigenia), Danuta Stenka (Hekuba) w ORESTEI wg scenariusza i w reż. Luka Percevala. Fot. Mariia Shulga

    Luk Perceval przygotował spektakl Oresteja według własnego scenariusza na motywach trylogii Ajschylosa. Premiera odbyła się 10 października. 

  • Klaudia Gębska z nagrodą główną Festiwalu „m-Teatr”!

    Zuzanna Saporznikow (Agnieszka), Patrycja Soliman (Padawanka), Kinga Ilgner (Magda), Anna Lobedan (Kasandra), Aleksandra Justa (Rebecca), Edyta Olszówka (Kamila) w MĘŻCZYŹNI OBJAŚNIAJĄ MI ŚWIAT Rebekki Solnit w reż. Klaudii Gębskiej. Fot. Karolina Jóźwiak

    Klaudia Gębska za reżyserię spektaklu Mężczyźni objaśniają mi świat Rebekki Solnit, wg scenariusza Mariusza Gołosza otrzymała główną nagrodę 16. Koszalińskich Konfrontacji Młodych „m-Teatr”!

  • Jan Klata z Nagrodą im. Cypriana Kamila Norwida!

    TERMOPILE POLSKIE – próby: Jan Klata (reżyser). Fot. Marta Ankiersztejn

    Jan Klata został uhonorowany Nagrodą im. Cypriana Kamila Norwida za reżyserię, adaptację i opracowanie muzyczne spektaklu Termopile polskie Tadeusza Micińskiego.

  • Z ogromnym smutkiem żegnamy Jana Frycza

    Jan Frycz, aktor Teatru Narodowego. Fot. Marta Ankiersztejn

    Jan Frycz zmarł 15 sierpnia 2026 roku. Był jednym z najwybitniejszych polskich aktorów.

  • MORALNOŚĆ PANI DULSKIEJ – popremierowe recenzje

    Hanna Wojtóściszyn (Hanka), Kamil Mrożek (Zbyszko Dulski), Małgorzata Kożuchowska (Pani Dulska). Fot. Tobiasz Papuczys

    „Anna Augustynowicz odczytała Moralność pani Dulskiej wprost fantastycznie”, „wybitna jest Małgorzata Kożuchowska w roli tytułowej” – przedstawiamy wybór popremierowych recenzji. 

  • Za fasadą | premiera MORALNOŚCI PANI DULSKIEJ

    Michalina Łabacz (Mela Dulska), Małgorzata Kożuchowska (Pani Dulska) w MORALNOŚCI PANI DULSKIEJ Gabrieli Zapolskiej w reż. Anny Augustynowicz. Fot. Tobiasz Papuczys

    Koncert hipokryzji i pozorów – co kryje się za fasadą? Moralność pani Dulskiej Gabrieli Zapolskiej w reżyserii Anny Augustynowicz, z Małgorzatą Kożuchowską w roli tytułowej.  

  • Rozmowa z Anną Augustynowicz

    MORALNOŚĆ PANI DULSKIEJ – próby: Anna Augustynowicz – reżyserka. Fot. Marta Ankiersztejn

    „Salon państwa Dulskich jest kryjówką, ale także ringiem" – mówi Anna Augustynowicz, reżyserka Moralności pani Dulskiej Gabrieli Zapolskiej.

  • PROWADŹ SWÓJ PŁUG... – wybór recenzji

    Jacek Mikołajczak (Wielka Stopa), Mirosław Konarowski (Prezes), Dominika Kluźniak (Janina Duszejko), Piotr Grabowski (Komendant) w spektaklu PROWADŹ SWÓJ PŁUG PRZEZ KOŚCI UMARŁYCH Olgi Tokarczuk w reż. Ewy Platt. Fot. Przemysław Jendroska

    Recenzje po premierze: „Spektakl gęsty od emocji i wizualnych metafor”, „postać Duszejki w kreacji Dominiki Kluźniak tchnie autentyzmem”, „świetny spektakl Ewy Platt”.

  • Wystawieni na strzał. Rozmowa z Ewą Platt

    PROWADŹ SWÓJ PŁUG PRZEZ KOŚCI UMARŁYCH Olgi Tokarczuk – próba: Ewa Platt (reżyseria). Fot. Marta Ankiersztejn

    Ewa Platt inscenizuje Prowadź swój pług... Olgi Tokarczuk. „Duszejko nie chce popaść w szaleństwo tego świata – mówi o głównej bohaterce reżyserka. – A jest to świat, którym rządzi wieczne polowanie”.

  • Świat, którym rządzi wieczne polowanie

    Dominika Kluźniak (Janina Duszejko) w spektaklu PROWADŹ SWÓJ PŁUG PRZEZ KOŚCI UMARŁYCH Olgi Tokarczuk w reż. Ewy Platt. Fot. Przemysław Jendroska

    Prowadź swój pług przez kości umarłych na podstawie powieści Olgi Tokarczuk w reżyserii Ewy Platt. Premiera odbyła się 25 kwietnia na dużej scenie Teatru.

  • MĘŻCZYŹNI OBJAŚNIAJĄ MI ŚWIAT – wybór recenzji

    Aleksandra Justa (Rebecca) w MĘŻCZYŹNI OBJAŚNIAJĄ MI ŚWIAT Rebekki Solnit w reż. Klaudii Gębskiej. Fot. Karolina Jóźwiak

    „Doskonale mapuje drogę, jaką przebyło samo pojęcie mansplainingu”, „świetnie balansuje między humorem a powagą” – przedstawiamy wybór popremierowych recenzji. 

  • Jesteś wolna, ważna, potrzebna

    Klaudia Gębska, reżyserka MĘŻCZYŹNI OBJAŚNIAJĄ MI ŚWIAT Rebekki Solnit. Fot. Marta Ankiersztejn

    „Chcemy odzyskać to słowo – feminizm, chcemy, by niosło ze sobą równość, empatię, zrozumienie” – mówi Klaudia Gębska, reżyserka spektaklu Mężczyźni objaśniają mi świat Rebekki Solnit.

  • Słowa mają moc

    Zuzanna Saporznikow (Agnieszka), Patrycja Soliman (Padawanka), Kinga Ilgner (Magda), Anna Lobedan (Kasandra), Aleksandra Justa (Rebecca), Edyta Olszówka (Kamila) w MĘŻCZYŹNI OBJAŚNIAJĄ MI ŚWIAT Rebekki Solnit w reż. Klaudii Gębskiej. Fot. Karolina Jóźwiak

    „Słowa mają moc” – pisze Rebecca Solnit. Twórcy spektaklu Mężczyźni objaśniają mi świat zastanawiają się, jak nazywać rzeczywistość i jak wyznaczać granice.

  • DZIADY – 10 lat od premiery

    Paulina Szostak (Anioł), Grzegorz Małecki (Gustaw-Konrad), Paulina Korthals (Anioł) w DZIADACH Adama Mickiewicza w reż. Eimuntasa Nekrošiusa. Fot. Krzysztof Bieliński

    Na 250-lecie Teatru Narodowego Eimuntas Nekrošius, litewski poeta sceny, wystawił Dziady. Zapraszamy do obejrzenia materiału wideo o tym niezwykłym przedstawieniu.

  • FAUST zza kulis

    FAUST Goethego w reż. Wojciecha Farugi zza kulis: scena zbiorowa. Fot. Marta Ankiersztejn

    Faust z innej perspektywy! Zaglądamy za kulisy przedstawienia w reżyserii Wojciecha Farugi. Zdjęcia Marty Ankiersztejn – świadectwo chwili. 

  • NIEWYCZERPANY ŻART – wybór recenzji po premierze

    Paweł Brzeszcz (Gangster), Robert Czerwiński (Don Gately), Hubert Woliński (Gangster) w NIEWYCZERPANYM ŻARCIE Davida Fostera Wallace’a w reż. Kamila Białaszka. Fot. Karolina Jóźwiak

    „Spektakl wydaje się trafiać ze swoim szaleństwem w sedno współczesności”, „Wszystkie kreacje aktorskie są imponujące” – przedstawiamy wybór popremierowych recenzji.

  • Algorytm. Rozmowa z Kamilem Białaszkiem

    NIEWYCZERPANY ŻART – próby: Kamil Białaszek (reżyser). Fot. Marta Ankiersztejn

    „To opowieść o ambicji, która przeradza się w rodzaj uzależnienia. Szukamy czegoś, co nas odetnie od bodźców. Jedną z tych rzeczy jest algorytm” – mówi reżyser Niewyczerpanego żartu.

  • Z ogromnym smutkiem żegnamy Piotra Cieplaka

    Piotr Cieplak. Fot. Marta Ankiersztejn

    Odszedł nasz Przyjaciel i Mistrz – Piotr Cieplak. Składamy najszczersze kondolencje Rodzinie, Bliskim oraz wszystkim, dla których Jego sztuka była drogowskazem.


  • TERMOPILE POLSKIE – wybór popremierowych recenzji

    Karol Pocheć (Książę Józef), Paweł Paprocki (Dąbrowski), Anna Grycewicz (Wita), Cezary Kosiński (Kościuszko) w TERMOPILACH POLSKICH Tadeusza Micińskiego w reż. Jana Klaty. Fot. Karolina Jóźwiak

    „Termopile polskie są spektaklem niebezpiecznie współczesnym”, „Jan Klata swoją dyrekcję otwiera spektakularnie” – wybór recenzji po premierze.

  • TERMOPILE POLSKIE z innej perspektywy

    TERMOPILE POLSKIE Tadeusza Micińskiego w reżyserii Jana Klaty | fotografia zza kulis: Anna Grycewicz (Wita). Fot. Marta Ankiersztejn

    Przygotowania, scena widziana zza kulis, spojrzenie z innej perspektywy – przedstawiamy zdjęcia zza kulis Termopil polskich autorstwa Marty Ankiersztejn.   

  • Bartłomiej Kiełbowicz | KRAJ(OBRAZ)WOJNY

    KRAJ(OBRAZ)WOJNY | wystawa Bartłomieja Kiełbowicza towarzysząca premierze TERMOPIL POLSKICH Tadeusza Micińskiego w reż. Jana Klaty. Fot. Marta Ankiersztejn

    Towarzysząca spektaklowi Termopile polskie w reżyserii Jana Klaty wystawa/interwencja Bartłomieja Kiełbowicza to opowieść o współczesności zdeterminowanej przez historię.

  • Przeklęty los | premiera TERMOPIL POLSKICH

    Scena zbiorowa, centralnie: Karol Pocheć (Książę Józef) w TERMOPILACH POLSKICH Tadeusza Micińskiego w reż. Jana Klaty. Fot. Karolina Jóźwiak

    Przeklęty los naszej części Europy, pytania o narodową wspólnotę – premiera Termopil polskich Tadeusza Micińskiego w reżyserii Jana Klaty 22 listopada z okazji 260-lecia Teatru Narodowego.

  • DZIADY zza kulis

    Anna Grycewicz (Dusza), Grzegorz Małecki (Gustaw-Konrad) w DZIADACH Adama Mickiewicza w reż. Eimuntasa Nekrošiusa. Fot. Marta Ankiersztejn

    Intrygujący świat Dziadów Eimuntasa Nekrošiusa w obiektywie Marty Ankiersztejn. Przedstawienie litewskiego mistrza teatru do dzisiaj pozostaje w naszym repertuarze. 

  • Wspominamy Jerzego Grzegorzewskiego

    JERZY GRZEGORZEWSKI – WSPOMNIENIE | kadr z materiału wideo

    Wspominamy jednego z najoryginalniejszych inscenizatorów polskiej sceny. 9 kwietnia przypada 20. rocznica śmierci Jerzego Grzegorzewskiego. Zachęcamy do obejrzenia materiału wideo.

  • Trzytomowa publikacja o Jerzym Grzegorzewskim

    Wieczór promocyjny trzytomowego wydawnictwa poświęconego Jerzemu Grzegorzewskiemu | Teatr Narodowy, Scena przy Wierzbowej, 29 stycznia 2024. Fot. Marta Ankiersztejn

    Składają się na nią – wielokrotnie nagradzana To. Biografia Jerzego Grzegorzewskiego Maryli Zielińskiej oraz album fotograficzny Jerzy Grzegorzewski 1939–2005 pod red. Janusza Górskiego.

  • Spektakle Teatru Narodowego online

    Marcin Hycnar (Fuks), Robert Jarociński (Tolo), Małgorzata Kożuchowska (Lena), Zbigniew Zapasiewicz (Leon), Kamilla Baar (Lulusia), Oskar Hamerski (Witold) w KOSMOSIE Witolda Gombrowicza w reżyserii Jerzego Jarockiego. Fot. Stefan Okołowicz

    Wśród telewizyjnych wersji spektakli dostępnych online: Sędziowie w reż. Jerzego Grzegorzewskiego, Kosmos i Miłość na Krymie w reż. Jerzego Jarockiego, Śluby panieńskie w reż. Jana Englerta.

  • SZTUKA ROZMOWY. Podcast Teatru Narodowego

    Podcast Teatru Narodowego SZTUKA ROZMOWY

    Jak buduje się artystyczne relacje? Rozmowy z aktorkami i aktorami Teatru Narodowego. Zapraszamy do słuchania!

  • WYKŁADY OTWARTE Teatru Narodowego online (audio)

     Tomasz Sapryk (Grabarz), Mateusz Rusin (Józef Leon Girtak), Jerzy Radziwiłowicz (Pułkownik Manfred hr. Giers) w BEZIMIENNYM DZIELE Stanisława Ignacego Witkiewicza w reżyserii Jana Englerta. Premiera w Teatrze Narodowym 2 marca 2013. Fot. Andrzej Wencel

    Wykłady Teatru Narodowego online dotyczące badań nad twórczością wielkich osobowości polskiej kultury.